पुष्पितकमिन्द्रियम्

अथातः पुष्पितकमिन्द्रियं व्याख्यास्यामह||१||

इति ह स्माह भगवानात्रेयः ||२||

पुष्पं यथा पूर्वरूपं फलस्येह भविष्यतः। तथा लिङ्गमरिष्टाख्यं पूर्वरूपं मरिष्यतः||३||

मिथ्यादृष्टमरिष्टाभमनरिष्टमजानता|
अरिष्टं वाऽप्यसम्बुद्धमेतत् प्रज्ञापराधजम्||६||

नानापुष्पोपमो गन्धो यस्य भाति [१] दिवानिशम् । पुष्पितस्य वनस्येव नानाद्रुमलतावतः ||८||

तमाहुः पुष्पितं धीरा नरं मरणलक्षणैः ।
स ना [२] संवत्सराद्देहं जहातीति विनिश्चयः||९||

एवमेकैकशः पुष्पैर्यस्य गन्धः समो भवेत्। इष्टैर्वा यदि वाऽनिष्टैः स च पुष्पित उच्यते ||१०||

समासेनाशुभान् गन्धानेकत्वेनाथवा पुनः। आजिघ्रेद्यस्य गात्रेषु तं विद्यात् पुष्पितं भिषक् ||११||

आप्लुतानाप्लुते काये यस्य गन्धाः शुभाशुभाः । व्यत्यासेनानिमित्ताः स्युः स च पुष्पित उच्यते ||१२||

तद्यथा- चन्दनं कुष्ठं तगरागुरुणी मधु । माल्यं मूत्रपुरीषे च मृतानि [३] कुणपानि च||१३||

ये चान्ये विविधात्मानो गन्धा विविधयोनयः । तेऽप्यनेनानुमानेन विज्ञेया विकृतिं गताः||१४||

इदं चाप्यतिदेशार्थं लक्षणं गन्धसंश्रयम् । वक्ष्यामो यदभिज्ञाय भिषङ्गरणमादिशेत् ||१५||

वियोनिर्विदुरो [४] गन्धो यस्य गात्रेषु जायते। इष्टो वा यदि वाऽनिष्टो न स जीवति तां समाम् ||१६||

एतावद्गन्धविज्ञानं,…|१७|

तत्र श्लोक:-
सामान्येन मयोक्तानि लिङ्गानि रसगन्धयोः| पुष्पितस्य नरस्यैतत्फलं मरणमादिशेत्||२३||